Straże! Salutuj! Prezentuj broń!
Rok 1819. W londyńskim pałacu rodzi się dziecko.
Żyje pod wpływem dwóch wujów: króla Anglii i króla Belgów...
...a jej przeznaczeniem jest bycie królową i rządzenie potężnym imperium.
Chyba że zostanie zmuszona do odrzucenia władzy i podpisze Akt o Regencji.
Regent to osoba wyznaczana do sprawowania rządów w imieniu monarchy, który jest nieobecny, niezdolny do pełnienia funkcji...
lub zbyt młody.
/Niektórzy ludzie już od urodzenia mają więcej szczęścia niż inni.
/Tak było w moim przypadku.
/Lecz jako dziecko wcale nie byłam o tym przekonana.
/Która dziewczynka nie marzy o byciu księżniczką?
/Lecz niektóre pałace wcale nie są takie, jak sobie wyobrażamy.
/Nawet pałac... Może być więzeieniem.
/Mama nigdy nie wyjaśniła, dlaczego ktoś zawsze musiał próbować moje jedzenie.
/Dlaczego nie mogłam chodzić do szkoły /z innymi dziećmi czy czytać popularnych książek.
/Kiedy zmarł mój ojciec,
/Mama i jej doradca, /Sir John Conroy, opracowali zasady.
/Mówił, że to dla mojego bezpieczeństwa,
/i nazwał jej Systemem Kensington.
/Nie mogłam spać bez Mamy w pokoju
/ani nawet zejść po schodach bez trzymania ręki dorosłej osoby.
/Poznałam tego przyczyny, gdy miałam 11 lat.
/Mój wujek Wilhelm był królem Anglii.
/A jednak on i troje jego braci /mogło szczycić się tylko jednym żyjącym potomkiem.
/A to byłam ja.
/Sir John marzył o śmierci króla
/a wtedy nastąpiłaby regencja -
/moja matka rządziłaby Anglią, a on rządziłby moją matką.
/Więc zaczęłam marzyć o dniu, w którym moje życie się zmieni
/...i będę mogła być wolna.
/I modliłam się o siłę, /by sprostać mojemu przeznaczeniu.
Będę dobra.
("Zadok the Priest" Handel)
Niech Bóg chroni królową! Niech Bóg chroni królową!
Podpisz to!
Jesteś pewien, że postępujemy słusznie?
Czekaliśmy już wystarczająco długo.
A teraz, mówię ci po raz ostatni, podpisz ten akt!
Nie podpiszę go.
A właśnie, że tak!
- A właśnie, że nie! - Jak śmiesz...!
Sir John.
Ja tylko...
Już czas na lekarstwo księżniczki.
- Czy ja...? - Ja to zrobię.
Cóż, skoro jesteś pewna.
- Dobranoc, mein liebling. - Dobranoc, Mamo.
Jak się masz?
Pałac Kensingotn, Londyn.
MŁODA WIKTORIA
Pałac Króla Leopolda, Belgia. Otrzymałem list z Anglii.
Moja siostra donosi, że Wiktoria nie podpisze aktu o regencji.
A niby czemu miałaby to zrobić?
Księżniczka ma prawie 18 lat. Czemu miałaby się pozbywać władzy?
Ponieważ jest nierozsądnym dzieckiem.
Ponieważ potrzebuje przewodnictwa i czasu, by przygotować się do bycia królową.
Do tego czasu, moja siostra zajmie jej miejsce jako Regent.
Sir John Conroy będzie Regentem.
Niestety, ale Księżna jest przez niego kontrolowana.
Być może w interesie Waszej Królewskiej Mości leży, by porzucić Conroya i Waszą siostrę
zanim będzie za późno. A poprzeć przyszłą królową.
Oczywiście, Księżnej się to nie spodoba.
Baronie, urodziłem się jako młodszy syn księcia, który nie miał grosza przy duszy.
Teraz jestem Królem Belgów.
Takie awanse nie są możliwe bez podejmowania trudnych decyzji.
Poza tym, kto najbardziej kontroluje młode dziewczęta?
Jedź teraz do Niemiec i dokończ szkolenie mojego bratanka.
Zamek Rosenau, Koburg, Niemcy.
Albercie!
Przypuszczam, że chcesz ze mną pospacerować dziś po południu.
Naprawdę? Tylko my dwoje... Co by powiedziała Mama?
Nie ruszaj się, bo nigdy nie narysuję dobrze twojego nosa.
Och, poddaję się!
Poddaję się. Jesteś niemożliwe. Jesteś niemożliwy. Jesteś niemożliwy...
Wiktorio, twoja matka czeka.
Chodź!
Dash!
- Gdzie jest Księżna? - W salonie, Wasza Wysokość.
Dojazd powozem z Koburga zajmie im trzy dni. Dashy!
- Jak się znalazłaś na dole? - Zeszłam.
- Nie sama? - Nie, nie sama.
- Lehzen była ze mną. - Czy trzymała cię za rękę?
Tak. Dlaczego wciąż trzeba...
Ponieważ nie każdy w Anglii dobrze ci życzy.
Odłóż książkę.
Dashy!
Anglia jest kluczem do pokoju w Europie.
Twój wujek przejął władzę 6 lat temu i to w wyniku wojny domowej.
Przejął koronę Belgów tylko dlatego, że Anglia wykazała swoje poparcie.
I jeśli ma ją utrzymać, musi mieć do dyspozycji pomoc zbrojną Anglii.
Ulubione powieści?
Czy jest tak ładna w rzeczywistości?
- Sie hat nicht viele Romane gelesen. - Po angielsku. Zawsze po angielsku.
Nie czytała zbyt wielu powieści. Były dla niej zabronione aż do zeszłego roku.
- Ale polubiła...? - "Narzeczoną z Lammermoor"
- Autorstwa? - Sir Waltera Scotta.
- Inne rozrywki - Rysunek. Słynne lalki, oczywiście.
Gra na pianinie. Muzyka, ogólnie. Chociaż trudno uwierzyć, że tak słabo zna Schuberta.
A co tam Schubert. Lubi współczesnych kompozytorów.
- Czy wolno jej chodzić do teatru? - Tylko opera i balet.
Którą operę lubi najbardziej?
- "Norma"?
"Purytanie"!
Ażeby zachować kontrolę nad księżniczką Wiktorią
Sir John i Księżna trzymają ją z dala od dworu króla Wilhelma.
W związku z tym, kiedy pojawia się publicznie
sama jej obecność wywołuje niemałe zamieszanie.
Ale ty musisz wkraść się w jej łaski zanim zrobi to kto inny.
Wciąż nie wyglądasz zbyt dobrze. Może powinniśmy wyjechać na sierpień.
- Nie, Mamo. - Co masz na myśli mówiąc "nie"?
Ominęliśmy już urodziny królowej. Nie opuścimy urodzin króla.
Potwierdziliśmy przybycie. Pójdziemy.
Doprawdy, Wiktorio, nie wydawaj mi rozkazów. Nie jestem służącą.
Cóż, i tak postawiłaś na swoim w sprawie dodatkowych pokoi. To wystarczy.
Czy mamy żyć jak króliki w norze?
Żyjemy w pałacu, Mamo. Lepiej niż większość ludzi.
Pokoje, które zabrałam, były puste.
Zamykanie ich przed nami było prawie... niemoralne.
- Tak przynajmniej twierdzi sir John. - Wiedziałam, że maczał w tym palce.
Moje najdroższe dziecko, on chce tylko twojego dobra.
Chciałabym, byś w to uwierzyła.
Zaprosiłam do nas braci Koburg.
- Powinnaś ich bliżej poznać. - Dlaczego?
- Bo tak.
- Wujek Leopold myśli, że to dobry pomysł.
Ukłujesz mnie jeszcze jedną szpilką, a przyrzekam, zawołam straże!
Twoja pierwsza wizyta jest najważniejsza. Nie możemy sobie pozwolić na żadne błędy.
I zawsze pamiętaj: jesteś przede wszystkim Koburgiem.
Król Belgów jest Koburgiem. Król Portugalii jest Koburgiem.
I także matka królowej Anglii. A ty jesteś następnym elementem układanki!
Jedź do Anglii. Spraw, żeby się uśmiechała.
Czy to cały bagaż?
- Co jeśli będzie chciała tańczyć? - To twoja pierwsza wizyta. Nie będzie chciała.
- Wasze wysokości, witamy. - Dziękujemy.
Jestem Sir John Conroy, zarządca domu Księżnej. Tędy, proszę.
Księżna jest w salonie.
- A! Niechaj mogę przedstawić Jej Książęcą... - Witajcie.
Jestem Ernst, madame. A to mój brat, Albert.
- Nie przeszkodziliśmy w zajęciach? - Nie, zupełnie nie.
- Jak minęła podróż? - Była długa, ale nie taka zła.
Mieliśmy mnóstwo książek, które zapewniały nam rozrywkę.
W rzeczy samej, ja spędzałem czas czytając "Narzeczoną z Lammermoor".
Autorstwa Sir Waltera... Scotta.
Tak..
Chcecie poznać Mamę?
Z nowoczesnych kompozytorów, jak przypuszczam, Vincenzo Bellini jest moim ulubionym.
Co za zbieg okoliczności! Moim też! Którą z jego oper lubisz najbardziej?
- Nie, poczekaj. Pozwól mi zgadnąć - "Purytanie". - W rzeczy samej, tak.
Dawniej też ją lubiłam. Teraz wolę "Normę".
Dashy! Przynieś to! Przynieś to, Dash!
- Czy ja w czymś cię uraziłem? - Nie.
A Schubert.
Lubię Schuberta.
Myślę... Myślę, że ty może nie. Ale ja tak.
Nie mam nic przeciwko Schubertowi.
Dobrze.
Czy kiedykolwiek czujesz się jak pionek do gry w szachy?
W grze rozgrywanej wbrew twojej woli?
- A ty? - Nieustannie.
Widzę, jak się pochylają i przesuwają mnie po planszy.
Księżna i Sir John?
Nie tylko oni. Wuj Leopold.
Król. I pewnie połowa polityków jest gotowa złapać mnie za spódnicę
i przeciągać z pola na pole.
Więc wprawiaj się w regułach gry, dopóki nie będziesz umiała jej rozgrać lepiej niż oni.
Chyba nie sugerujesz, że mam znaleźć męża, który będzie grał za mnie?
Powinnaś znaleźć takiego, który będzie grał z tobą. Nie zamiast ciebie.
Może zawołamy muzyków. I będziemy mogli potańczyć.
Niedawno odkryłam walca i całkiem się w nim rozmiłowałam.
- Walcowanie nie jest do końca moją mocną stroną... - O matko...
Jaka szkoda...
Wiesz, że król chce, bym poślubiła mojego kuzyna Jerzego?
Hmm.
Jak on sobie radzi w szachach?
Wiktorio.
W porządku, Lehzen, Albert zaprowadzi mnie na górę.
Będziesz musiał trzymać mnie za rękę. Mama nalega. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko.
Nic w zupełności.
Co chciałeś powiedzieć?
Tylko, że rozumiem więcej, niż ci się wydaje, jak wygląda twoje życie.
Doprawdy?
Moje dzieciństwo też nie było łatwe. Straciłem matkę, gdy byłem małym chłopcem.
- Wiem, zmarła. - Nie, eee...
To znaczy, w końcu zmarła, ale..
na długo przed tym została odesłana.
Wynikła jakaś trudność.
Wszystko wyciszono. I... nikt już o tym nie wspomina.
Ale wiem jak to jest żyć samotnie, w swojej głowie.
I nigdy nie okazywać prawdziwych uczuć.
Czy wuj Leopold kazał ci to powiedzieć?
Nie. Eee... właściwie zakazał mi o tym mówić.
Cóż. Jak słabo mnie zna.
Hmm.
Czy mogę do ciebie pisać?
Panienka będzie tęsknić za książętami po ich wyjeździe.
Nie bądź impertynencka!
- Ci chłopcy ci się narzucają. - Och, proszę, Lehzen.
Chyba nie sądzisz, że doszłam tak daleko, żeby wejść prosto do nowego więzienia?
- Kiedyś musisz wyjść za mąż. - Cóż, nie rozumiem dlaczego.
Ale jeśli już, to zadowolę samą siebie.
Nie Mamę czy wuja Leopolda czy króla, ani nikogo innego. Uwierz mi.
Raz, dwa, trzy...
Twarzą do okna... Twarzą do ściany.
Książę musi nauczyć się jeszcze obrotów.
- Muszę? - Tak, musisz.
Bądź ostrożna.
Jedziemy do Windsoru na przyjęcie urodzinowe mojego wujka.
- W zamku wroga. - Twojego wroga, Sir Johnie, nie mojego.
- Na nic się nie zgadzaj. - A co mam powiedzieć o pokojach?
Że potrzebowałaś przestrzeni. Staraj się przypodobać królowej. To niedorzeczne...
Szkoda, że nie jedziesz z nami.
Jest pani bardzo skupiona, baronowo. Czy próbuje mnie pani rozpracować?
Ktoś powinien.
- Obecny premier? - Melbourne.
Lord Melbourne.
Lider liberałów, który prawdopodobnie będzie u władzy, gdy księżniczka przejmie koronę.
- Może być kłopotliwy. - Dlaczego?
Przedkłada interesy Anglii nad problemy Europy.
- Co jest złe? - Co nie jest dla nas korzystne.
Nie przelałby ani kropli angielskiej krwi, by ratowac zagraniczny tron.
Wicehrabia Melbourne.
Po co miałby chronić zagraniczny tron, skoro to nie leży w interesie Anglii?
To właśnie rodzaj myślenia, którego wujek Leopold bardzo się obawia.
Dlatego z radością widzi swoją siostrzenicę jako przyszłą królową Anglii.
Książę Wellington.
W opinii publicznej, lider konserwatywnej opozycji to pikuś.
Walczył i zdobywał dla Napoleona, stary, dobry książę Wellington.
- Ale w rzeczywistości nie jest. - Nie.
- Wygląda pan bardzo dobrze, sir. - Dziękuje, sir.
- Sam chciałbym tak się trzymać. Smacznego. - Dziękuję.
Następnym premierem torysów będzie Robert Peel.
...i Lady Peel.
Kogo woli Wiktoria?
Jest liberałem. Nade wszystko faworyzuje Lorda Melbourne'a.
A on to wykorzysta jak tylko się da.
Jej Wysokość, Księżniczka Kentu, Wiktoria
Jej wysokość Księżna Kentu
Lady Flora Hastings.
- Witaj, wujku. - Popatrz na tę poważną główkę.
Wszyscy zastanawiamy się, co kryje się w środku.
Wkrótce się dowiemy.
Lord Melbourne rozkocha ją w sobie. To jego metoda.
- Doceń Wiktorię. - Doceń Melbourne'a.
Moja najdroższa bratanico!
- Nie przywitasz się ze swoim kuzynem Jerzym? - Dobry wieczór, Jerzy.
Jak moja bratanica i mój bratanek zdążyli tak wyrosnąć, gdy ja nie patrzyłem?
Podczas gdy ty pozostałeś tak samo niezmieniony i przystojny jak zawsze.
Jeśli przysunę się do ciebie i będę mówił bardzo cicho...
- ...pomyślą, że plotkujemy. - Tak.
A jeśli ja udam troszeczkę zaskoczoną...
Cóż, wtedy już będą wiedzieć na pewno.
Chciałbym cię częściej widywać. Ale znowu, ani mnie ani ciebie nie można o to winić.
Prawda jest taka, madame, że ukradła pani 17 pokoi!
Nie można ukraść pokoju, sir. Są tam, gdzie je zostawiłeś.
Tyle że używane, bo wcześniej stały puste.
Rozumiem. Zatem nie mam nic do powiedzenia we własnym pałacu?
Może wprowadź się tutaj razem ze swoim irlandzkim łobuzem!
A ja i królowa z radością zmieścimy się na balkonie!
Tak też bym zrobiła, gdybym wiedziała, że potraktuje się tu mnie z grzecznością!
- Jak śmiesz mówić... - Wystarczy!
Wyczerpałeś już temat.
Conroy próbował zmusić Wiktorię do podpisania aktu o regencji.
Ona nie podpisała, zresztą była chora. Ale to mówi trochę o jej charakterze.
Twoje następne urodziny będą kamieniem milowym.
- Mam nadzieję, że częściej będziemy cię widywać na dworze. - Ja również, Lordzie Melbourne.
Wiesz, gdybyś kiedykolwiek potrzebowała sojusznika...
...masz jednego we mnie...
Premier ma ważniejsze sprawy na głowie.
Wcale nie. Znałem poprzedniego księcia Kentu.
Naturalnie więc interesuję się jego córką.
- Znał pan mojego ojca? - Tak.
Przepraszam. Czy trudno ci o nim rozmawiać?
Nie. Uwielbiam o nim słyszeć od ludzi, którzy go znali. Bo ja, jak pan wie, nie.
Cóż, był wspaniałym dżentelmenem, tego możesz być pewna.
W rzeczy samej, jestem.
Wspaniały towarzysz, jak jego brat, Regent, choć może nie tak ekstrawagancki.
I miły, jak jego brat - król, ale nie tak rozmowny...
Cóż, z pana słów wynika, że był najlepszym z nich wszystkich.
Och, tak właśnie uważam, madame.
Twój lider ciężko pracuje, księżno.
Widzimy jak biega ze swoją siatką, próbując złapać ślicznego motylka.
A kiedy pańska partia będzie z powrotem u władzy, księżę, czy nie będziecie robić tego samego?
Nie tak dobrze jak Melbourne.
Niestety, nie mam takiego daru wymowy. A Peelowi brakuje dobrych manier.
I mnie ciężko przychodziłoby wychwalanie jej ojca...
...najbardziej brutalnego oficera, z jakim kiedykolwiek miałem styczność.
Wszystkim dziękuję za serdeczne życzenia w dniu urodzin.
Miałem długie życie... I bardzo interesujące...
Ale chcę pożyć jeszcze parę krótkich chwil...
Tylko po to, by... pozbyć się jakiejkolwiek myśli o regencji.
Abym mógł przekazać władzę bezpośrednio tej młodej damie!
A nie... w ręce osoby... teraz będącej blisko mnie...
...otoczonej złymi doradcami...
...która nie umie zachować się w sytuacji, w jakiej się znalazła!
Byłem obrażany!
Stale i wielce obrażany!
Trzymała córkę, dziecko mego brata z dala od dworu!
Ale od teraz, sprawię że zrozumie, że jestem królem!
I nie będzie ze mnie ani kpiła, ani mnie lekceważyła!
Ta małpa, którą trzyma przy sobie, również!
Wszystko w porządku?
Rodziny, kim byśmy bez nich byli?
Słuchasz?
Co?
- No i? - Panienka rzeczywiście otrzymała list...
...ale nie z Niemiec. To od króla.
Dobrze więc. Dziękuję, Watson.
- Nie widzisz, do czego zmierza? - Zwiększa mój dochód
kiedy ukończę 18 lat, i prosi o częstsze wizyty na dworze. Co w tym złego?
Król chce cię odseparować od matki. Chce cię kontrolować.
Zabrać od tych, których jedynym celem jest ochrona ciebie!
Nie ma potrzeby, by krzyczeć. Ludzie i tak się o wszystkim dowiedzą
i bez słyszenia tego z twoich ust.
Powiedz jej. Niech zrozumie.
Sir John ma na myśli, że nie jesteś gotowa na zadanie, które przed tobą stoi.
A czyja to wina?
Jesteś za młoda! Nie masz doświadczenia!
Jesteś jak porcelanowa lalka stąpająca nad przepaścią!
Zatem niech się rozstrzaskam, bo teraz jest już za późno, bym zmieniła kierunek!
- Jeśli pozwolisz... - Nie pozwolę!
Oto, co zrobisz:
Najpierw odmówisz pieniędzy i zażądasz o przekazanie ich matce
A potem, wyznaczysz mnie na swojego prywatnego sekretarza. Od teraz.
W końcu, zgodzisz się na wspólną regencję wraz z księżną
aż do twoich 25. urodzin. Ani ona, ani ja, nie przyjmiemy mniej.
Możesz zrobić co chcesz z pieniędzmi.
A teraz, zejdź mi z drogi!
A ty, jeśli myślisz, że kiedykolwiek zapomnę
że stałaś w milczeniu i patrzyłaś na to, jak on mnie traktuje...
Chyba śnisz!
Czy jej nieposłuszeństwo ma granice?
Zapamiętaj moje słowa! Nadchodzą rządy króla Conroya!
Moja biedna szwagierka... Czym ten wariat ją czaruje?
Co z wujkiem w Brukseli? Czy on by się na coś nie przydał?
Król Leopold może się wyślizgnąć jak węgorze z beczułki.
Nawet jeśli zerwałby stosunki z Conroyem to tylko dla zwiększenia własnego wpływu na Wiktorię.
Może więc chociaż moja wizyta u księżniczki przyniesie jakąś korzyść?
Zanim Conroy znajdzie sposób, by ją sobie przywłaszczyć?
Bardzo dobrze.
Panie, w swojej łasce, pozwól mi dożyć maja!
Wtedy ona będzie wystarczająco dorosła i na zawsze pozbędziemy się myśli o regencji!
Lordzie Melbourne, oświadczam, że jego zachowanie w stosunku do mnie
nie pozwala, by zajmował stanowisko ze mną związane.
Jakiekolwiek stanowisko.
Nie uważasz, że puszczenie go luzem będzie jeszcze bardziej niebezpieczne?
Wiem o nim rzeczy, które nigdy nie pozwolą mi w pełni mu zaufać.
Teraz, jak widzę, muszę znieść Lady Florę.
Mama nie może pokazywać się bez damy dworu.
Ale na Conroyu stawiam kreskę.
A kiedy będę królową, nie życzę sobie oglądać więcej jego twarzy.
Cóż, nie możemy zabronić Księżnej
trzymania go na straży jej własnych spraw.
To jej błąd, nie mój.
Moja droga Wiktorio, gdy myślę...
Najdroższa Wiktorio, jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebować...
Nie powinieneś tam pojechać?
Co? Jak sęp? Czekać na śmierć króla?
I, madame, proszę się nie martwić.
Ja będę pani prywatnym sekretarzem. Przynajmniej na razie.
Dziękuję, Lordzie Melbourne. To dla mnie wielka ulga.
- Wenn er tot ist, dann gibt es mehr... - Ernst! Po angielsku, proszę!
Kiedy już on umrze, będzie więcej sępów, z którymi trzeba będzie się mierzyć.
Powinniśmy rozważyć nowe posady.
Wasze damy dworu itp.
Może księżna Sutherland jako dama odpowiedzialna za szaty?
Och, prawie jej nie znam.
Madame, jest moją wielką przyjaciółką. Polubisz jej towarzystwo.
Pogubiłabym się bez pańskiego przewodnictwa.
- Mam nadzieję, że wie pan, jak wdzięczna jestem. - Przygotuję listę.
O co chodzi? Nie lubisz jej?
Lubię.
Bardziej, niż ośmielałem się przypuszczać.
Ale nic nie zależy ode mnie. Jak nazwałbyś mężczyznę
który czeka aż bogata kobieta zdecyduje, czy go chce, czy też nie?
Więc czemu nie powiesz jej, jak się czujesz?
Moja droga Wiktorio...
te dni będą pełne smutku, bo przecież wiem, jak drogim był ci król.
Czy pozwolisz mi zaofiarować wsparcie, choćby na odległość?
Skoro nie mogę być przy Tobie
modlę się o to, byś usłyszała mój głos w muzyce, którą przesyłam.
Znasz moją miłość do Schuberta.
To jego utwór "Łabędzi śpiew". Gram go z Tobą w moim sercu.
- Czy jest gotowy? - Cóż, on może i tak, ale ona nie.
Pozwólmy się jej cieszyć sukcesją i wolnością, którą jej przyniesie.
Musimy poczekać na rozczarowanie i samotność, które przyjdą później.
Wiktorio.
Musisz ze mną pójść.
Niech żyje królowa.
Wracam do łóżka.
Podejrzewam, że Lord Melbourne przybędzie dość wcześnie.
Upewnijcie się, że ma wszystko, czego mu potrzeba, jeśli nie będę mogła go przyjąć.
Oczywiście, Wasza...
Wasza Wysokość.
Wiktorio, zaczekaj. Potrzymam cię za rękę.
Nie, dziękuję Mamo.
I, Lehzen, rano zadbaj o to, by moje łóżko było przeniesione
do mojej własnej komnaty.
- Z pewnością nie ma potrzeby... - Niezwłocznie, Lehzen.
Rada się już zebrała, Wasza Wysokość.
Jej Wysokość Królowa!
Z czcią i honorem
zwracam się do Was jako do Prywatnych Doradców
jako Wasza Monarchini i Królowa.
Szczerze boleję po stracie mego kochanego stryja, Króla.
Lecz teraz mogę liczyć na to, że będziecie mi służyć równie lojalnie, co i jemu.
Jestem młoda, ale chcę się uczyć.
I poświęcić życie w służbie memu krajowi
I moim ludziom.
Szukam w tym waszej pomocy.
Wiem, że mnie nie rozczarujecie.
Dziękuję.
Zaczyna panowanie na twojej zmianie, Lordzie Melbourne.
Prowadź ją dobrze i chroń przed krzywdami.
Zastanawia mnie, czy nadejdzie taka chwila, gdy to ja będę czytał je pierwszy?
Ten ci się spodoba. Ona ma prawdziwy dar opisywania.
Prezentuj broń!
Najdroższy Albercie, we wtorek odbyłam inspekcję w Pałacu Buckingham.
Dopiero co go ukończono, a ja będę pierwszym monarchą, który tam zamieszka!
Gdy wyszłam z powozu
po raz pierwszy w życiu poczułam wolność.
- Olśniewający, nieprawdaż? - Tak!
Wkrótce będziesz musiała się zdecydować co do męża.
Może kandydat Leopolda...?
Nie mogę wyjść za człowieka, którego oni dla mnie wybrali.
Och!
Każdy konkurent będzie przez kogoś wybrany!
Czy nie mogę być własną panią przez moment? Czy nie zapracowałam na to?
Drogi Lord M., jest taki uprzejmy. Nie mogłabym sobie wymarzyć lepszego opiekuna.
Możesz marzyć o niezależności, lecz jej nie dostaniesz.
Od teraz, każdy będzie cię wykorzystywał dla zabezpieczenia własnej korzyści.
Melbourne bardziej niż inni.
Pamiętaj tylko: ty jesteś królową, on politykiem.
A politycy, bez względu na to, co głoszą, zawsze czują niesmak wobec monarchii.
Oni odchodzą. Ty zostajesz.
Więc po prostu trzymaj "drogiego Lorda M." tam, gdzie jego miejsce.
Ale on już wybrał nowy skład dworu.
Odnośnie moich dam dworu...
Tak, przyniosę później listę. Wszystkie się zgodziły.
Tylko że moja ciocia doradziła mi, bym nie była zbyt stronnicza w moim wyborze.
Z całym szacunkiem, Wasza Wysokość...
...wydaje mi się, że rozumiem te kwestie równie dobrze, co Królowa Wdowa.
Oczywiście, wiem o tym.
I z pewnością, chcemy mieć wokół nas naszych przyjaciół, bez wątpienia,
gdy zaczynamy pracę.
Nie chcemy przecież, by Sir John Conroy próbował pod stołem wślizgnąć swoją stopę.
Nie. Nie jeśli musimy rozstawić każdego z naszych przyjaciół.
Cóż, dobrze, madame. Bardzo tu zimno. Dlaczego nie rozpalono w kominkach?
Wygląda na to, że opał jest rozkładany przez departament lorda stewarda
ale podpalany przez lorda szambelana.
I nikt nie wie, czyi lokaje powinni się tym zajmować. Nie jest to zbyt rozsądne.
Cóż, jeśli tak to wygląda, nie będę się wtrącał.
Powinniśmy ulepszać to, co się da.
Jeśli wyniosłam coś z podróży po Anglii
to fakt, że cierpiący potrzebują mojej pomocy.
Proszę nigdy nie dążyć do dobrego, Wasza Wysokość.
Zawsze jest to opłakane w skutkach.
Lordzie Melbourne, nie tego naucza się z ambony.
Nie. I dlatego nie chodzę do kościoła.
Zawsze człowiek tam słyszy niesamowite rzeczy.
Nic mu nie obiecałam.
Ale czasami czuję się całkiem samotna na świecie.
Nigdy w mojej obecności, Wasza Wysokość.
Lord Melbourne jest bliski cudowi.
Dowiódł, że jest najhojniejszym i najwrażliwszym,
zupełnie zdumiewającym politykiem,
kimś komu ufam i jestem szczerze oddana.
Jest najwspanialszym towarzyszem.
Czasami śmiejemy się tak, jakbyśmy byli psotnymi dzieśmi.
Och, Albercie, wyglądam dnia, gdy będziesz mógł go poznać i docenić równie mocno
co ja.
Twoja oddana, Wiktoria.
Mnóstwo pochwał dla Melbourne'a i niewiele prócz tego.
- Wszystko przychodzi z czasem. - A jeśli nic nie przyjdzie?
Baronie, igrałeś ze mną.
Ale już tego wystarczy. Wracam do Anglii.
Musi być jakiś powód, abyś mógł odwiedzić królową.
Więc mi go znajdź.
Ich will diesen...
Więc, zamierzasz się oświadczyć?
No co? Co mam sobie myśleć? Jedziesz do Londynu cieszyć się pogodą?
Jadę spędzić z nią trochę czasu, to wszystko.
Poza tym, nie wolno mi.
To musi być jej inicjatywa, najwyraźniej.
Więc nie mogę się jej oświadczyć, nawet jeśli tego chcę.
A chcesz?
Jazda!
Proszę, nie ruszaj się. Nosy są dla mnie zawsze wyzwaniem.
Czy wolno mi mówić?
Tak, ale nie możesz się ruszać.
Nic nie może rywalizować z ogrodem angielskim.
Z całego mojego życia w Kensington to jedyne, czego mi brakuje.
Ale ogrody pałacu Buckingham z pewnością...
- Ruszasz się! - Och.
A teraz uśmiechasz.
Niemożliwe! Jesteś gorszy od niego!
Uważam, że mamy obowiązek wobec tych, którzy potrzebują naszej pomocy.
To zajęcia każdego władcy
Chronić uciemiężonych, bo przecież nikt tego za nas nie zrobi.
Weźmy na przykład mieszkania. Mogę pokazać?
Przemysł rozwija się tak szybko
Że ludzie nawet nie biorą pod uwagę, gdzie będą mieszkać robotnicy.
Ale ja trochę eksperymentowałem. Budując to w systemie podwójnym...
Można stworzyć bezpieczne, czyste domy dla dwóch rodzin, za mniej niż...
Przepraszam. Nie chciałem się wymądrzać.
Nie, nie ma potrzeby, by przepraszać za zaangażowanie.
Wygląda na to, że muszę się jeszcze wiele nauczyć.
Ze wszystkimi moimi obowiązkami...
- A ja naprawdę traktuję je bardzo poważnie. - Wiem o tym.
Ale wielu ludzi czeka na moją porażkę.
A jeszcze więcej chce skorzystać
na mojej młodości i braku doświadczenia.
Cóż, nie znają cię tak dobrze jak ja.
Czy mogę to zatrzymać?
Pamiętaj, że po pierwsze musisz znaleźć punkt zaczepienia.
Więc skieruj rękę pod brodę.
Dobrze. Tak trzeba robić za każdym razem.
Teraz rozluźnij łuk. Twoja ręka musi zakrywać skórę, o tak.
I wykonaj silne kleszcze.
- Kleszcze. - Tak. A potem z powrotem pod brodę.
Lekko zegnij to ramię. Obracaj je trzymając strzałę.
Dobrze.
Bardzo dobrze. Teraz spróbujmy ze strzałą.
- Ach. On wciąż tutaj? - Ze względu na nalegania mojej matki.
Przecież nie moje.
Więc gdzie mam mieszkać?
Mam żyć tu, w samotności?
A może na ulicach mam żebrać o skórkę od chleba?
Bez przesady. Zamieszka pani w pałacu razem z królową.
Ale przygotowała już dla pani oddzielne apartamenty.
To da wam obojgu więcej prywatności.
Ja... ja nie chcę prywatności od mojego dziecka!
Wykluczenie nas z jej życia otworzy nowe rządy w otoczce skandalu!
Wiem, w grasz, mój lordzie.
Chcesz być jej ojcem, jej matką, i kto wiem kim jeszcze!
Jeśli nie będę jej prywatnym sekretarzem, to kim?
Przepraszam. Widzę, że nie wyrażam się jasno.
Braliście udział w grze, ale przegraliście.
Wasza Wysokość, przybył premier.
Dziękuję, Księżno.
Czy podziękowałem ci za przyjęcie posady?
Ciągnie ona za sobą wiele niedogodności.
Bycie damą odpowiedzialną za szaty to wielki zaszczyt.
Niepokoję się tylko, czy jestem jego warta.
Mój Lord Melbourne uważa, że sprawisz się doskonale.
Jak przebiega wizyta Alberta?
Pisze, że Wiktoria jest kontrolowana przez Melbourne'a. Jest sfrustrowany.
Zatem niech zostanie w Anglii
aż do czasu, gdy królowa zacznie go przedkładać nad Melbourne'a.
Królowa Elżbieta nigdy nie wyszła za mąż.
W niczym jej to nie przeszkodziło.
Czy zapoznała się już pani z tronem i Kamieniem ze Scone?
Zapoznałam, owszem... Ale z wielką trwogą.
Okropnie boję się rozczarowania w dniu, w którym chcę, by wszystko przebiegło perfekcyjnie.
Po prostu bądź sobą. Twoje instynkty zawsze są najlepsze.
Przepraszam. Przygotowują świątynię na ceremonię koronacji.
Powiedziano mi, że prosili o możliwość zerknięcia na Waszą Wysokość.
- Proszę nie przepraszać. - Niech Bóg błogosławi Waszą Wysokość.
Szczerze chcę im pomóc, bez względu na pańskie zdanie.
I nie tylko biednym robotnikom, ale również głodującym i bezdomnym.
Wielu ludzi jest zagubionych. W czyim interesie leży troska o ich byt?
Cóż, moje doświadczenie podpowiada mi, że najlepiej pozostawić rzeczy ich naturalnemu torowi.
Jeśli się wmieszamy, ryzykujemy przedobrzeniem.
Książę Albert nie zgadza się z tym. Uważnie przestudiował warunki życia robotników.
Ma głowę pełną możliwych ulepszeń.
Doprawdy? Ależ inspirujące.
Cóż, dobrze. Wygląda na młodego człowieka
gotowego przejąć kontrolę przy pierwszej możliwej okazji.
Więc wprawiaj się w regułach gry,
dopóki nie będziesz umiała jej rozgrać lepiej niż oni.
czy jest pani tego pewna, madame?
Zrób ruch!
No i?
Nie możesz mi towarzyszyć w drodze na ceremonię.
Nie możesz uczestniczyć w koronacji.
("Zadok the Priest" Handel)
Idealnie.
- Jesteś nieprzygotowana! - Zero doświadczenia! Za młoda!
Cóż, nie znają cię tak dobrze jak ja.
Nie bądź taki zaskoczony. Królowa ma wiele różnych obowiązków.
To doprawdy pocieszne, że nie zaniedbuje ich nawet w dniu koronacji.
- Myślę, że Dash by na to nie pozwolił. - Proszę postarać się wypocząć przed balem.
Oczywiście. Przecież zamierzam tańczyć aż do rana.
Jesteś pewien, że to rozsądne?
To był wyczerpujący dzień. Czy jesteś zmęczona?
Och, nie. No cóż... Nie bardzo. Ja...
Cóż. Jestem silniejsza, niż wyglądam.
- Jak długo pozostaniesz w Londynie? - Tylko do piątku.
Potem do domu, oczywiście przez Brukselę. Wuj Leopold musi otrzymać swój raport.
O matko. Muszę zatańczyć kadryla z Księciem Prus.
Moje biedne palce. Już zaczynam im współczuć.
Wasza Wysokość.
Otrzymałam list od króla Leopolda.
Proponuje przeciągnięcie wizyty Księcia Alberta.
- I co pani odpowiedziała? - Jeszcze nic.
Cóż, być może powinnaś odpisać wujowi
że na razie musisz się skoncentrować na nowych obowiązkach.
Dziękuję za bycie moim posłańcem.
Mam nadzieję, że podałam wujkowi wystarczająco szczegółów. Możesz dodać to, czego brakuje.
- On bardzo jest tobą zainteresowany. - Tak, jakbym o tym nie wiedziała.
Gdybyś tylko widział te pytania, które zadaje w każdym liście.
Jak niekończący się egzamin.
Lord Melbourne nazywa go nawet...
Co chciałaś powiedzieć o Lordzie Melbourne?
Nic.
- Ambasador Francji już tu jest. - Dobrze. Ehm...
Życzę ci szczęśliwej podróży.
Wiktorio?
Tak bardzo chciałbym ci być potrzebny.
Jeśli kiedykolwiek będę miał ku temu okazję.
Wiem o tym.
Ale jeszcze nie teraz.
Czy ty to przeczytałeś?
Nie, sir.
Wygląda na to, że ona nie uważa za właściwe
omawianie spraw politycznych w naszej "rozkosznej korespondencji".
- Co zostało podyktowane przez Melbourne'a. - Cholera!
Zrób coś!
Nie mogę pokonać Melbourne'a.
Więc niech on go pokona! Wepchnij go do jej łóżka!
Moja droga Wiktorio, wujek Leopold ma głowę pełną pomysłów
na to, jak ty i ja moglibyśmy wspólnie spędzić trochę więcej czasu,
A ja muszę przyznać, że z chęcią wcieliłbym niektóre z nich w życie.
Coś do mnie, Gubbenholtz?
Ten tutaj.
Wezmę to, dziękuję.
Drogi Albercie, miałeś przede mną tajemnice!
Kiedy zdołałeś się nauczyć tak pięknie tańczyć?
Lord M. zapewnia, że kilka następnych miesięcy
będzie szczególnie wyczerpujących dla mnie jako nowej królowej.
W związku z tym nie wiem, kiedy ponownie się zobaczymy.
Wyczekuję każdego Twojego listu,
ciesząc się każdym szczegółem Twego życia w Niemczech i mając nadzieję na częstsze listy.
- Może to i nie Waterloo... Twoja oddana, Wiktoria.
Ach, ta niepozorna zabawka, może zamienić się w skuteczną broń!
Lord Melbourne mówi, że francusy lekarze zabijają swoich pacjentów.
Angielscy po prostu pozwalają im umierać.
Myślałem, że będzie tu dzisiaj.
Porzucił mnie dla Lady Holland.
- Przypuszczam, że Wasza Wysokość będzie za nim tęsknić. - Niezbyt. Wraca jutro wieczorem.
Nie, nie, nie. Miałem na myśli to, że stracił władzę.
Słucham?
Cóż, nie chcę niczego wykrakać, ale myślałem, że jest powszechnie wiadomym...
... że ma on przegrać w głosowaniu.
Schatzi? Myślałam, że będziesz w sypialni.
Nieważne.
Szzz...
- Ty mnie nie opuścisz, prawda? - Nigdy.
Mein liebes Schatzi.
Każda z waszych dam dworu jest żoną przyjaciela Melbourne'a.
Z pewnością widzi pani, jak to wygląda?
Nie powinien pan przywiązywać takiej wagi do ich wyglądu, sir Robercie.
Proszę tylko o przyjazny znak. Jedną, dwie damy, które wspierają moją sprawę.
W innym wypadku będzie wyglądało na to, że pałac i parlament są skłócone.
- Chcę wejść. - Przykro nam, madame.
Jej Wysokość jest z premierem i nie wolno jej przeszkadzać.
To nie tyczy się jej matki.
Przykro nam, madame.
Proszę pozwolić mi zrozumieć.
Sugeruje pan, że to premier wybiera skład dworu?
- Czy prawo zmieniło się w tej kwestii? - Nie, oczywiście, że nie.
Cóż, więc nie ma o czym mówić.
Miłego dnia, sir Robercie.
Czy mógłby pan poprosić przy wychodzeniu Lady Portman?
Tak, madame.
Czy mogłabyś dostarczyć list do Lorda Melbourne'a?
Oczywiscie, madame.
("King Arthur" Purcell)
"Co za moc..."
Pani Melbourne!
- Dobry Boże! Gdzie my jesteśmy? - Kto to powiedział? Nie widziałam.
Księżna Montrose. To koniec jej kariery na dworze, mam nadzieję.
Jeśli zerwałabym z każdym, kto myśli o mnie źle, zostalibyśmy w tej sali sami we dwoje.
Ze smutkiem muszę poinformować Izbę...
... że nie zdołałem przekonać królowej...
...aby jej damy dworu nie obstawały przy poglądach opozycji.
Poinformowałem zatem Jej Wysokość
Że nie jestem w stanie utworzyć rządu
Bez posiadania jej poparcia.
Panie mówco, mamy zatem rozumieć, że wspaniały Sir Robert Peel
przestraszył się paru falbaniastych haleczek?
Premierze!
Panie mówco, co mnie przeraża
To fakt, że korona jest używana jako lotka
W politycznej rozgrywce!
W której, najwyraźniej, Lord Melbourne radzi sobie lepiej niż pan!
Kryzys konstytucyjny!
Królowa lekceważy premiera! Groźna rozwiązania rządu torysów!
Kryzys konstytucyjny!
Powinien pan się za siebie wstydzić.
Jeśli królowa postępowała głupio, może to złożyć na karb jej młodości.
Ale pan jest wystarczająco dorosły, by wiedzieć lepiej.
To, co pana martwi, to fakt, że Lord Melbourne jest znów premierem.
Naprawdę nie lubię przegranych.
W tym przypadku wszyscy jesteśmy przegrani. Królowa w szczególności.
Musisz zrozumieć, że panujesz
Z racji prawa parlamentarnego. Zgadzaj się z głosami wyborców.
- Lord Melbourne mówi... - Mówi to, co odpowiada jego interesom.
Wykorzystał cię, by ukarać swoich przeciwników.
Nie myśląc nawet o szkodzie, jaką wyrządzi koronie królewskiej.
Królowa jest w szponach Melbourne'a, Wielkiego Uwodziciela!
A gdy on milczy, kogo słucha?
- Jej matki - Niemki. - Miło, że uważa, iż słucham się Mamy.
Moja droga, mylisz upór z rzeczywistą siłą.
I ostrzegam cię, ludzie cię za to nie pokochają.
Rozwiązała rząd przez wzgląd na swoje damy dworu?
- Najwyraźniej. - Więc jest głupia.
Nie, nie jest głupia. Ale sluchała rad głupca.
Więc niech lepiej zmieni doradcę.
Albo sprawy się pogorszą, zanim zdążą się polepszyć.
Otwórzcie drzwi!
"Nawet wszystkie wody dzikich, wzburzonych mórz
nie zmyją oleju z czoła namaszczonego króla"
"Oddech śmiertelnika
Nie może usunąć z tronu Wybrańca Bożego" ("Ryszard II" Szekspir)
"Bo każdy człowiek..."
Sir Johnie, co pan tutaj robi?!
- Muszę porozmawiać z królową. - Wie pan, że to niemożliwe.
"Witaj, mój panie. Jak daleko sięga pańska władza?"
W ogrodach znaleziono uzbrojonego mężczyznę.
- Co takiego?! - Powiedział, że chciał skrzywdzić królową.
"..niewygoda prowadzi mój język i każe mi mówić tylko o..."
Uważają, że wtrąciłam się w sprawy, które mnie nie dotyczą.
To minie, madame, zobaczy pani.
Moja droga Wiktorio, gdy te dni mogą się dłużyć w nieskończoność...
Proszę, nie trać wiary w siebie czy swoich ludzi.
Wszyscy popełniamy błędy
A szczególnie, gdy szukamy przewodnictwa u innych.
Burza dalej szaleje za murami pałacu.
Zastanawiam się, czy ludzie nie mieli racji.
Może faktycznie jest zbyt młoda i niedoświadczona?
Otwórz swój umysł, rozważ swoje wybory
A Twoje szczerość pozwoli Ci przeczekać burzę.
Jestem przekonany, że możesz sobie z tym poradzić, i to doskonale.
Masz odwagę i serce.
I sama powiedziałaś, że jesteś silniejsza, niż wyglądasz.
List od twojej matki.
Moje najdroższe dziecko!
Nie pozwolisz mi się z Tobą spotkać
I pewnie na to zasługuję.
Ale bez względu na to, w czym Cię rozgniewałam
W czym zawiodłam... Zawsze jestem Twą matką.
Co niepokoi Ciebie, niepokoi i mnie.
Co Cię raduje, raduje i mnie.
Kocham Cię.
I modlę się tylko o to, byś pewnego dnia zrozumiała, jak bardzo.
Dobranoc, mein Liebling. Twoja Mama.
Najdroższy Albercie!
Zapytałeś mnie kiedyś, czy mógłbyś mi być pomocny
A ja, tak dumna i pewna siebie odpowiedziałam, że "Jeszcze nie teraz".
Ale tak wiele się zmieniło od tamtego dnia.
Jeszcze mi nie wybaczono.
Jeszcze nie, ale już wkrótce.
Poczekajmy tylko na jakiś pogodowy ewenement, albo czyjąś ucieczkę z kochankiem
A wszystko pójdzie w zapomnienie.
Nie ma pan zbyt dobrego zdania o zwykłych ludziach.
Nieprawdaż, Lordzie Melbourne?
Z całym szacunkiem, żyję dłużej niż Wasza Wysokość.
Powiedziałam kiedyś, że nie rozumiałam
Czyim obowiązkiem jest doglądanie bytu ludności.
Madame, na własne oczy widziałem
Co się dzieje, gdy motłoch dochodzi do głosu.
Lordzie Melbourne.
Chcę raportu dotyczącego warunków życia, dochodów parafii,
Warunków mieszkalnych, wszystkiego. I to przed końcem miesiąca.
I jeszcze jedno. Zaprosiłam Księcia Alberta na kolejną wizytę.
Bardzo dobrze, Wasza Wysokość.
Kiedy już tam dojedziesz, nie bądź szpiegiem ani marionetką wuja Leopolda.
To twoje życie, Albercie. Więc żyj.
Dla siebie i dla Wiktorii.
Nasz wuj by ci nie podziękował za te słowa.
Mam to gdzieś.
- Powinnam była założyć czerwoną. - Wasza Wysokość wygląda pięknie.
Jego Wysokość, książę Sachsen-Coburg-Gotha Albert, Wasza Wysokość.
Dopiero co otrzymałem twój liścik.
Jeździłem konno.
Usiądź, proszę.
- Park jest cudowny. - Tak się cieszę, że ci się podoba.
Bo naprawdę chcę, abyś czuł się tu jak w domu.
Jestem pewna, że wiesz, dlaczego tak mocno pragnęłam, żebyś tu przyjechał
Ponieważ uczyniłoby to mnie niezmiernie szczęśliwą
... zbyt szczęśliwą, naprawdę... Gdybyś przystał na moje życzenie.
- I został tu z tobą? - I został ze mną.
- I ożenił się z tobą? - I ożenił się ze mną.
Czy bierzesz tę kobietę za żonę
Aby żyć razem w Bożym zarządzeniu
- w uświęconym stanie małżeństwa? - Tak.
Teraz czuję się jak prawdziwa żona.
- Wiesz, kiedy już będziemy starzy... - Hmm...
... i otoczeni naszymi dziećmi...
... będziemy wspominać ten dzień jako początek naszego życia.
Nie za bardzo otoczeni, proszę.
I niezbyt wcześnie.
Och? Powinienem cię uprzedzić, że oczekuję całkiem licznej rodziny.
- Dzień dobry, żono. - Dzień dobry.
Obudziłaś już królową?
- Nie, proszę pani. - Nie sądzisz, że powinnaś?
Nie, proszę pani. Nie dzisiejszego ranka.
Jedźmy na krótką podróż do Szkocji.
Słyszałem, że jeśli jakaś część Anglii przypomina Niemcy, to właśnie szkockie góry.
- Tak, kiedyś musimy. - Nie, mam na myśli teraz, od razu.
- Teraz? - Tylko na kilka tygodni.
Jesteś panną młodą. Nie mogą wymagać, żebyś od razu wróciła do zajęć.
Najdroższy, jestem panną młodą, ale też królową.
Mogę się nie pokazywać przez najwyżej trzy dni.
Co robisz?
Cóż, jeśli mamy tylko trzy dni...
Powiedz mi, czy pogoda będzie tak wspaniała przez całe trzy dni?
Tak.
Albercie, co robisz?
- Poważnie, czy tu jest tak zawsze? - Tak.
Będziemy się sobą nawzajem opiekować, prawda?
Zawsze.
Jacy oni zmienni.
Nienawidzą. Kochają. Nienawidzą.
Ukarali ją... Ale nigdy jej nie nienawidzili.
A teraz jako młoda mężatka jest znów na szczycie. Aż do kolejnej pomyłki.
Co ja najlepszego zrobiłem ze swoim życiem?
Wiesz, miałem wiele talentów.
W dzieciństwie nagradzano mnie za sukcesy.
Dobrze mi służyłeś.
Co to ma znaczyć?
Drogi Albercie, dlaczego nie odpisujesz na moje dwa ostatnie listy?
Musisz mnie informować o swoich postępach.
Potrzebuję pomocy. Pomocy Anglii.
A ty musisz mi ją zapewnić.
Nigdy nie zapominaj, że przede wszystkim jesteś Koburgiem.
Twój wujek Leopold.
- Co to takiego? - Tylko pytanie do Lorda M.
- Może mogę jakoś pomóc? - Poradzę sobie.
Dlaczego te okna są takie brudne? Prawie nic przez nie nie widać.
Podobnie jak kominki, niestety.
Departamenty nie mogą się dogadać w kwestii mycia ich wewnątrz i na zewnątrz jednocześnie.
- Czemu nie zrobimy nic w tej sprawie? - Zgadzam się.
Ponieważ tak już jest. Wszystko działa sprawnie od wielu lat.
Ale my, w międzyczasie, mieszkamy w obskurnym, zimnym domu.
Mieszkamy jak na gości królowej przystało.
Dziękuję, baronowo, za przypomnienie, że jestem tutaj gościem.
Niech idzie.
Jak zadomawia się Albert?
Słucham? Co takiego słyszałaś?
Mówi, że chce zmienić sposób, w jaki działają pałace.
No więc, na Boga, pozwól mu!
Mówi, że Melbourne mnie kontroluje
I że Lehzen mnie kontroluje.
Wygląda na to, że wszyscy mnie kontrolują. Oprócz niego.
Mężczyzna bez zajęć staje się niedorzeczny.
A biedny mężczyzna z bogatą żoną musi pracować dwa razy tyle.
- Poza tym, dobrze wybrałaś męża. - Mój wujek Wilhelm dobrze wybrał żonę.
- Nie przejęłaś połowy jego obowiązków. - Skąd możesz to wiedzieć.
Nie masz pojęcia, co musiałam robić.
- Po co to szykujemy? - Wasza Wysokość.
Zastawa obiadowa w Czerwonym Pokoju. Dla oficerów strzegących króla.
- Jakiego króla? - Króla Jerzego III, sir.
A jak często wydajemy obiad
dla króla, który nie żyje od 20 lat?
Co wieczór, sir.
Nie wierzę, że jestem poddawany temu przesłuchaniu.
Nie jest pan niczemu poddawany, sir Johnie.
Przez lata rozporządzał pan finansami księżnej.
Wydawał pan nawet publiczne oświadczenia o ich dobrym stanie.
- Tak, to prawda. - Jestem bardzo wdzięczna...
Jedyne, o co proszę, to by był pan tak miły i wyznał,
Gdzie się podziały te pieniądze?
Jesteś pewna?
Gratuluję, madame!
Mein liebes Schatzi! Jestem taka szczęśliwa!
- Meine Liebling! - Na Boga, Mamo, nie zmiażdż mnie!
Powiadom mnie od razu, gdy będziesz czegoś potrzebować.
Chyba jeszcze pani nie wychodzi?
Dla mojej córki nigdy nie jest za wcześnie na moje wyjście.
- Zresztą, mam dużo na głowie. - Może mogę w czymś pomóc?
Gratulacje.
Wasza Wysokość.
Jeśli przyjąłby pan moją radę...
Lordzie Melbourne, proszę wybaczyć, lecz...
Pomylił mnie pan chyba z członkiem pańskiego klubu.
Nie jestem pańskim towarzyszem w piciu, ani partnerem do gry w wista.
Jestem mężem pańskiej monarchini.
I w związku z tym będę podejmował własne decyzje.
Ani nie szukam, ani nie potrzebuję pańskich rad.
Miłego wieczoru.
Więc...
- Omawiacie imiona? - Omawiamy pomoc...
Pisze, że woli nie omawiać polityki w listach.
Że woli omawiać sprawy rodzinne.
Planowałem to małżeństwo przez 20 lat!
A teraz mam przyjąć, że przegrałem?!
Wręcz przeciwnie, Wasza Wysokość. Zaakceptujmy to.
Ptaszki już wyfrunęły.
Wasza Wysokość.
Zanudzałem sir Roberta i księcia
moimi pomysłami na rozwój sztuk.
Hmm. Czy sir Robert dba o takie frywolności?
Mam liczne zainteresowania, madame.
A mój rząd poparłby plany księcia.
Pański rząd? A co to za rząd?
Jeśli miałbym wystarczająco szczęścia, by uformować nowy, madame.
A gdy to mu się uda, nie będzie powtórki ze starych problemów.
Niektóre z twoich dam dworu już zgodziły się zrezygnować.
A sir Robert nie prosi o nic więcej.
Dziękuję, Sir Robercie.
Jak śmiesz odzywać się do mnie w taki sposób, na ich oczach?!
Jak śmiesz... spiskować za moimi plecami, jakbym była dzieckiem?!
- Ja... Nic takiego nie zrobiłem. - Och, czyżby?
Cóż, to ustaliłeś, tamto ustaliłeś.
Ty i Sir Robert.
Ty i książę. A wszystko bez zapytania mnie o zgodę.
- Wiktorio, myślałem, że się ucieszysz. - Powiem ci, co sobie myślałeś.
Myślałeś, ze jestem kobietą!
Którą można rozpieszczać, podawać z rąk do rąk, i ignorować!
Gdyby to było takie proste, uniknęlibyśmy wielu z twoich skandali.
- Czy ty postradałeś zmysły? - A zastanawiasz się nad tym?
Tylko trzy lata na tronie, a już ty i twój drogi Melbourne
zepchnęliście tę monarchię na skraj przepaści!
Już raz ci to powiedziałam, ale się powtórzę:
Jesteś tu moim mężem, i to wszystko!
- I to wystarcza, uwierz mi! - Nie przywłaszczysz sobie mojej roli!
Ja noszę koronę.
A błędy, które popełnię, będą moje, niczyje inne!
Niczyje! Nawet nie twoje!
Wychodzę, zanim pobudzisz się do tego stopnia, że skrzywdzisz nasze dziecko.
Wyjdziesz, gdy ja ci na to pozwolę.
Jestem twoją królową i rozkazuję ci zostać.
Dobranoc, Wiktorio.
Nie możesz wyjść! Nie możesz wyjść!
Rozkazuję ci zostać w tym pokoju! Albert!
Straże, salut!
Prezentuj broń!
Nie ma potrzeby, byś mi towarzyszył.
Powiedziałem, że pojadę, więc pojadę.
Jazda! Hop!
Na Boga, uśmiechnij się, kobieto. Ktoś by pomyślał, że jesteśmy skłóceni.
Nie odzywaj się do mnie.
Nic więcej nie mogę tu zrobić. Książę potrzebuje wypoczynku.
Wasza Wysokość.
Przepraszam!
Myślałam, że cię stracę!
- To nie był zbyt udany strzał. - Dlaczego to zrobiłeś?
Jaki ty niemądry! Dlaczego to zrobiłeś?!
Miałem dwa bardzo ważne powody.
Po pierwsze, mnie można zastąpić, ale ciebie nie.
- Dla mnie jesteś niezastąpiony! - Szz...
Po drugie, jesteś jedyną żoną, jaką mam, lub jaką kiedykolwiek będę miał.
Jesteś moim całym życiem. I będę cię kochał aż do ostatniego tchu.
Powiedziano nam, że ten mężczyzna był szalony.
Czy to pocieszające? Sama nie wiem.
Mogę być szczery, madame?
Nawet politycy bywają szczerzy.
Moje przewodnictwo... Nie zawsze było pozbawione wad.
... i bardzo za to przepraszam.
- Ale teraz przemawiam jako prawdziwy przyjaciel. - Wiem o tym.
Książę jest dobrym człowiekiem. Lepszym, niż się tego spodziewaliśmy.
Wiem, że on sam o mnie nie ma dobrego zdania. Ale moja próżność nie jest tu najważniejsza.
Jest zdolny.
Jest mądry.
I jest wierny.
Proszę podzielić się z nim swoją pracą.
Jest jednak jeszcze jedno, z czym musi się zmierzyć Wasza Wysokość...
Jeśli książę ma się tu poczuć jak w domu.
Tak bardzo jej potrzebowałam jako dziecko.
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko. Kazałam tu wnieść twoje biurko.
- I nie mam nic do powiedzenia? - Nic!
- Dzień dobry, żono. - Dzień dobry.
Wiktoria i Albert mieli dziewięcioro dzieci.
Wśród ich potomków są rodziny królewskie Anglii, Hiszpanii, Szwecji...
... Norwegii, Jugosławii, Rosji, Grecji, Rumunii i Niemiec.
Wiktoria i Albert panowali wspólnie przez 20 lat.
Książę Albert zmarł na tyfus w wieku 42 lat.
Dla uczczenia pamięci męża, Wiktoria kazała codziennie wyjmować jego ubranie, aż do dnia jej śmierci, w wieku 81 lat.
Jego Wysokość Książę Albert. Jej wysokość Królowa.
W czasie panowania, Wiktoria i Albert przeprowadzili reformy w zakresie
Edukacji, jakości życia i przemysłu.
Ich niesłabnące poparcie dla rozwoju sztuki i nauki było szczególnie celebrowane
Podczas Wielkiej Wystawy Księcia Alberta w 1851 roku.
Wiktoria była najdłużej panującym brytyjskim monarchą. Aż po dziś dzień.
Tłumaczenie: noorey
("Only You" by Sinead O'Connor)
My love
Your love
Has opened up a world I've never known
All hope
Was found
A place I never dreamed I would go
Feels like only yesterday
I had locked my heart away
Safe behind a castle of stone
Sure I'd always be alone
Only you
Know how
To hear me through
The silence
You reach a part of me
That no one else can see
Forever true
There's only me
And only you
Only me and you
In your faith
I trust
With you beside me I am standing strong
One truth
Two hearts
You took my life and made it beautiful
So you dare to let me shine
Even walk a step behind
Willingly you give yourself to me
Knowing who I was born to be
Only you
Know how
To hear me through
The silence
You reach a part of me
That no one else can see
Forever true
There's only me
And only you
Only me and you
Only you
Know how
To hear me through
The silence
You reach a part of me
That no one else can see
Forever true
There's only me
And only you
Only me and you